Als de macht uitgaat van het volk


Als een volk, een staat, een land machteloos is, kan er geen welvaart zijn. Een sterk volk met vredelievende bedoelingen, dat voor zichzelf zorgt, zal welvarend worden. Voorlopig zal dat alleen kunnen met de instelling van de 2e Bataafsche Republiek met een nieuwe naam: Nieuw Nederland. Want de Bataven waren dienstknechten van de Romeinen. Loopjongens van de macht, zoals de Patriotten en Herman Daendels boodschappers van de Franse Revolutie waren. De Franse Revolutie en de effecten ervan was een schoonmaakoperatie uit hoofde van de Romeinse kerk, uitgevoerd door de jezuïeten. Door in de Staatsregeling een scheiding van kerk en staat vast te leggen en godsdienstvrijheid te propageren, werd de romeinse staatsvorm de facto erkend. Daarom was vestiging van de Bataafsche Republiek niet veel meer dan een wraakoefening van de Universeel Romeinse Kerk. Het rechtzetten van de verloren 80-jarige Opstand sinds de Vrede van Münster in 1648. De verzengende haat tegen alles wat de Calvinistische ketters vertegenwoordigde werd door Frankrijk overgenomen van de Habsburgers uit Spanje. Stadhouder-koning Willem III heeft in 1688 het lot van de Republiek bezegeld door via de Glorious Revolution de Republiek in enkele jaren langzaam maar zeker uit te hollen. Door steeds weer de Oranjes binnen te halen na een stadhouderloos tijdperk, zijn de regenten hier mede schuldig aan geweest. Door steeds weer coalities aan te gaan en “hulp” te accepteren, werd het recht op een zelfstandige politiek weggevaagd door de grote mogendheden, Frankrijk, Engeland, Pruisen. Het Nieuwe Nederland zal worden gegrondvest op de fundamenten van de 1e Bataafsche Republiek, maar er in de verste verten niet meer op lijken. Hieronder volgt de onderbouwing.

De macht moet uitgaan van het volk
en zonder macht geen welvaart


De Nederlanden zijn in 1568 in opstand tegen het Heilige Roomse Rijk
gekomen onder leiding van een elitaire groep edelen. Er waren drie
hoofdoorzaken waarom deze edelen onder aanvoering van Bredero in
verzet kwamen. De godsdienstkwestie speelde in eerste instantie een
ondergeschikte rol en werd vooral gebruikt als hefboom om de macht te
kantelen.

Advertenties

Bernhard – de streken van een schavuit


Lang nog niet alles op een rijtje van een categorische leugenaar.

DEEL I

DE SCHUINSMARCHERENDE DESERTEUR

Bernhard von Lippe Biesterfeld (1911-2004) was geboren uit een morganatisch huwelijk  tussen zijn vader Bernhard von Lippe (1872-1934) en moeder Armgard von Cramm. Bernhard’s opa, Ernst von Lippe Biesterfeld was regent (bestuurder, een soort beheerder) van het kleine vorstendom Lippe.In 1916 verhief Leopold IV ,(als opvolger van zijn vader die ook regent van Lippe was)de vrouw van zijn broer, (vader prins Bernhard dus), die hij in 1909 de titel Gräfin von Biesterfeld had verleend, met haar beide zoons tot Prinzessin (Prinz) zur Lippe-Biesterfeld. Dit zijn gecreëerde titels en zij behoorden dus niet tot het regerende vorstenhuis van Lippe (de verbintenis van prins Bernhard en Armgard was immers een morganatisch huwelijk).  Rond 1919 werd deze adelstand afgeschaft. Bernhard bestond in 1936 zelfs niet in de adellijke kringen,maar men wilde een sprookjes prins en Nederland kreeg hem, inclusief  de nazisympathieën van de jonge ‘Bernilo’, die opgroeide in een verarmd adellijk milieu, waar antisemitisme de norm was, omdat men hoopte op een nieuw regime dat de oude feodale aanspraken zou honoreren.

Tijdens zijn Berlijnse studietijd, begin jaren dertig, wordt Bernhard lid van de SA, de Sturm Abteilung van Hitlers NSDAP. Na zijn studie komt de prins in dienst van het Duitse chemieconcern I.G. Farben, dat het Zyklon B-gas produceert. Bernhard heeft zijn hele leven ontkend lid te zijn “geweest” van de NSDAP en SA, zoals het een categorisch pedante leugenaar betaamt.

Op 8 september 1936 wordt de verloving officieel bekendgemaakt. Hoewel de stemming in Nederland anno 1936 nog niet uitgesproken anti-Duits is, stelden velen toch toen ook al vragen bij Bernhards lidmaatschap van de SS.

Op 7 januari 1937 trouwen Bernhard en Juliana.

In de vooroorlogse jaren had Bernhard reeds ettelijke escapades c.q. relaties met de Lucca Fritze en Hélène van Leeuwen Boomkamp, die in gezelschap van de “prins” deelnamen aan uitbundige feesten in de villa “Oud-Bussem” van de NSB-miljonair Pieter Van Leeuwen Boomkamp. Deze is onderscheiden in de Orde van de Nederlandsche leeuw en de Orde van Oranje Nassau. Dat waren nog eens tijden, NSB’ers met een onderscheiding van de familie  “van oranje”.

Lucca Fritze was een dochter van Gerhard Fritze die een topman was bij IG-Farben. Gerhard en Bernhard waren samen ook in zaken en probeerden na het uitbreken van de oorlog zowel hun eigen belangen als een paar van de Zyklon B-producent veilig te stellen in Amerika via de Union Banking Corporation, een bank waarin onder anderen Prescott Bush, de opa van George ‘Dubya’ Bush belangen had.

NW 7 was de spionage-afdeling van IG Farben die onder leiding stond van Max Ilgner, een goede kennis van Bernhards moeder prinses Armgard. De Abwehr was de Duitse (contra-) spionagedienst onder leiding van admiraal Wilhelm Canaris. Prinses Armgard en haar huisvriend (”kolonel”) Pantchoulidzew golden als informanten van beide organisaties. Toevallig was Bernhard in dienst van IG Farben en NW7 sinds 1935 en het was deze “prins” Bernhard, die zelf onder de codenaam “Observator” inlichtingen naar Berlijn doorprikte voor en gedurende de oorlog ‘40-‘45.
Volgens Oranjehistoricus J.G. Kikkert, die als bron de geheim agent Pieter Brijnen van Houten opvoert, bezocht Bernhard zelfs in 1943 Argentinië waar hij te gast was op het landgoed van een zekere Juan Zorreguieta, de opa van Maxima.
Argentinië was in de Tweede Wereldoorlog en daarna onder het bewind van Juan en Eva Perón een vriend van nazi-Duitsland. Perón en zijn vrouw zouden samen met Argentijnen van Duitse afstamming na 1945 zorgen voor een veilige thuishaven in Argentinië voor de vele Duitse en andere Europese nazi’s. Hierbij speelde de KLM (in handen van “Oranje”) een sleutelrol als het ging om het vervoeren van de nazi-kopstukken en Bernhard was ook weer flink gelieerd aan de KLM destijds, alsook Hoogovens en Fokker. Bernhard was na de oorlog namelijk commissaris bij de KLM en had dus ook wetenschap van de nazi-vluchten. Er zijn zelfs geruchten dat hij zelf een keer aan de stuurknuppel van een vliegtuig gezeten zou hebben om een persoonlijke nazi-vriend over te vliegen.

In Mei 1940 vertrokken Wilhelmina en Bernhard naar Engeland, terwijl Juliana met kinderen naar Canada vertrok. In Engeland ontmoette Bernhard in 1942, Lady Ann Orr Lewis, wiens wettige echtgenoot  zijn dienstplicht in Birma vervulde.

op de foto: Prins Bernhard – Prinses Juliana en Lady Ann Orr Lewis ( 1946 )

Bij Ann Orr Lewis verwekte Bernhard twee zonen, geboren  in 1942 en 1943. Toen zij volwassen waren, woonden zij niet ver van Londen. Zij werkten in de City als beurs- en effecten-makelaars. Zij bezaten samen een farm in Kenya, waar Bernhard geregeld op bezoek kwam. Een van de zoons is inmiddels overleden.

Thomas Ross zei hier in een interview bij Barend en van Dorp het volgende over:
Jan Mulder: “Ik lees hier over het privé-leven van Bernhard, dat hij liever in Londen zit bij mooie vrouwen en zo?”

Tomas Ross: “Nee, daar had hij een vrouw in de oorlog, waar hij twee kinderen bij heeft: twee zonen van jouw en mijn leeftijd, die nog steeds elke dag heen en weer forensen tussen een buitenstad en de city. Die vrouw heet Lady Ann Orr Lewis en dat was een hechte vriendin van hem”.

Bernhard ontkende steevast bij lady Ann twee zoons te hebben verwekt, liet daar een vertrouweling “onderzoek” naar doen. Hij lichtte deze ongebruikelijke onderzoeksmethode toe met de volgende opmerking: “Ik heb oud-directeur RVD Hans van der Voet onderzoek laten doen. Ik heb laten vaststellen dat de Britse geboorteregisters uit die jaren geen inschrijvingen van kinderen van Lady Ann bevatten”, aldus prins Bernhard en voegde er heel vreemd nog aan toe: “Tevens heb ik een schriftelijke verklaring van een zeer goede vriendin van Lady Ann, waarin deze vriendin bevestigt dat lady Ann in die tijd niet zwanger was”.

Zonder twijfel wordt van deze twee zoons van Bernhard bericht gedaan in de boeken van Thomas Ross en J.G. Kikkert. In feite worden die zonen ook al genoemd in een boek “Juliana naast de rode loper” van dra. Schenk en haar nichtje,ook historica. Schenk kwam zelfs wel op bezoek bij Juliana.Het was een boek dat niet slecht uitviel voor Juliana. En bovendien noemde ook zij die twee zoons. Bernhard zou ze toch wel eens per jaar ontmoeten in Acapulco.  Die jongens zijn beide in 1943 geboren. De eerste in januari,de tweede in december. De man van Ann was maar incidenteel in Londen en kon naar verluid Bernhards bloed wel drinken.

In Engeland begon Bernhard tevens een relatie met Martha Huysmans, een dochter van  Kamiel (Camille) Huysmans, Belgisch politicus die in de oorlog ook naar Londen uitweek, echter bleef deze relatie kinderloos.

 Voor de overzichtelijkheid nog eens op een rij:

In de jaren dertig had Bernhard een relatie met de Deense Inga Arvard, die hij overigens deelde met zijn Amerikaanse schuinsmarcherende tegenpool John F. Kennedy. Cecile Dreesmann uit de beroemde familie was ook een van zijn veroveringen (zie foto).

  • Lucca Fritze
  • Hélène van Leeuwen Boomkamp.
  • Martha Huysmans
  • Lady Ann Orr Lewis (in 1942) waarbij hij twee zonen verwekte.
  • Lady Penelope (waar Bernhard in a939 al mee op wintersport ging)
  • Cecile Dreesmann
  • Helene (Pussy) Grinda (zie foto)Achtergrond: Héléne+Gr..[1] (1 dochter)
  • “Onbekende” Duitse pilote (waarschijnlijk dochter Wernher von Brauen) (1 dochter)
  • Zie ook: http://www.rijckaert.nl/Bernhard.htm
  • ….. en wat we niet weten……

DEEL II

LANDVERRADER EN SLAGVELDTOERIST 

Er is ooit al eens geconstateerd, dat er niemand zo heeft genoten van de Tweede Wereldoorlog als Bernhard Von Lippe-Biesterfeld. De uitdrukking “Slagveldtoerist” komt dan ook van een Britse diplomaat en geeft een keurige omschrijving weer van wat men dacht over onze “verzetsprinz in ballingschap”.

Wilhelmina en Bernhard verbleven van 1940-1945 in Engeland om van daaruit het Oranje ”imperium” te besturen.  Bleef de Belgische Koning in België en zette zich aan het hoofd van zijn leger, Wilhelmina, Bernhard en Juliana vestigden zich in Engeland resp. Canada. Iedere andere Nederlander zou hiermee automatisch zijn rechten hebben verloren. Wilhelmina echter niet. Hitler zou overigens later een uitlating hebben gedaan in de zin van: “dat een belangrijk obstakel voor zijn plannen was verdwenen met Wilhelmina’s vlucht”. De daden van beiden zijn kenmerkend voor opportunisten, die min of meer zo lang mogelijk op twee paarden hebben gewed, anticiperend op een Duitse eindoverwinning én op een overwinning van de geallieerden. 

Indien meerderen met steekhoudende argumenten hebben onderbouwd, dat Bernhard, vóór en tijdens het Englandspiel als landverrader wordt bestempeld, kun je jezelf met de volgende informatie afvragen of niet de gehele “koninklijke familie” hiervoor in aanmerking komt. Naar de feiten uitwijzen moet het contact tussen de Regering in ballingschap te Londen en de collaborerende instanties en personen tot stand zijn gebracht. De ‘Regering’ te Londen wordt uitsluitend waargenomen door de ongrondwettelijk en dictatoriaal optredende Koningin Wilhelmina. Bijgestaan door Bernhard.

Zoals Annejet van der Zijl ter gelegenheid van haar promotie zei, was Bernhard voor korte periode werkzaam geweest bij het Duitse IG Farben als tijdelijke kracht voor ca. 3 maanden. Wat zij er niet bij zei in de uitzending van Pauw en Witteman (hierbij speelt Fasseur,  haar “promotor” een rol),  was dat directeur Fritze van IG Farben samen met Bernhard een langdurig samenwerkende rol speelden. In 1937 kreeg de wel erg naar IG Farben riekende Hollandsche Koopmansbank een Hollands verfje. Directeur Fritze liet de Amsterdamsche Bank en de Twentsche Bank, oermoeders van de latere AMRO-bank, een bescheiden entree maken binnen zijn duistere spionage- en financieringsvehikel. Bernhard was immers in dienst van NW7 sinds 1935. Onder de codenaam “Observator” prikte hij inlichtingen door naar Berlijn gedurende de oorlog 40-45.

In april 1940, een maand voor de Duitse inval, vond in Fritze’s villa in Laren een bijeenkomst plaats van een aantal belangrijke NW 7 agenten, die in verschillende werelddelen actief waren, ook  prins Bernhard was van de partij. Een van de belangrijkste gesprekspunten moet het op handen zijnde vertrek van Fritze naar de VS zijn geweest. Als Nederlands onderdaan zou hij proberen het Amerikaanse filiaal van de Hollandsche Koopmansbank van New York naar Curaçao over te hevelen om daar de GAF-aandelen te kunnen deponeren. Dat filiaal heette de Holland American Merchant Corporation. Hij zou, op niet geheel duidelijke wijze, steun hebben verleend aan executies van SA-mensen door de SS in de ‘Nacht van de Lange Messen’. Hiervan getuigt de via Nederland  naar de Verenigde Staten uitgeweken oud-rijkskanselier Heinrich Brüning

De Duitse bezetting 1940-1945

Nederland had op 14 mei 1940 gecapituleerd. De Nederlandse regering en koningin Wilhelmina vluchtten naar Londen, Bernhard was een paar dagen eerder al gedeserteerd en de secretarissen-generaal bleven achter als vertegenwoordiger van de koningin bij de Duitse Rijkscommissaris Seyss-Inquart. Deze laatste constructie, die de werkelijkheid omschrijft – en die veel wonderbaarlijke zaken inhoudt en verklaart – wordt echter in de traditionele geschiedschrijving nooit zo voorgesteld. Als secretarissen-generaal zijn de collaborerende officiële vertegenwoor­di­gers van Wilhelmina in Londen bij Seyss-Inquart in Den Haag. De SS-generaal Rauter is Generalkommissar für das Sicherheitswesen (‘openbare orde en veiligheid’) en zur besonderen Verwendung, vorming van de openbare mening, en de uitvoering van bijzondere opdrachten van de Reichskommissar en de baas van het gehele SS-complex in Nederland. Seyss-Inquart had in juli 1940 aan Hitler al gemeld over de gedachte bij ‘enkele vooraanstaande lieden’ om in Nederland een ‘regent’ aan te stellen, waarbij het Reich de garantie zou geven Nederlands-Indië voor Nederland te behouden. 

Het grote geheimis, en moet blijven, dat koningin Wilhelmina en prins Bernhard, als de vertegenwoordigers van de multinationale onderneming die ‘Huis van Oranje’ heet, hebben gecollaboreerd met Hitler, die op zijn beurt weer de stroman van het Duitse en Amerikaanse banken-kartel en multinationals was. In het Englandspiel was, in het vooruitzicht van de Duitse eindoverwinning, een Duits-Brits-Nederlandse collaboratie opgezet, waarbij de Kroon weer de beschikking zou krijgen over Nederlands-Indië, dat zou worden opgenomen in de Germaanse Nieuw Orde. Nederland zou dezelfde aparte positie krijgen toegewezen als die welke het in het Heilige Roomse Rijk had ingenomen.

Slag bij Arnhem 1944 en het verraad.

Wat betreft de rol van de prins bij de operatie Market Garden: deze slag was een idee van generaal Bernard Montgomery. De prins zou de operatie hebben ontraden omdat snel oprukken van een tankdivisie van Nijmegen naar Arnhem onmogelijk zou zijn. Het polderlandschap bood daartoe niet voldoende mogelijkheden. Ook de Amerikanen zagen weinig heil in operatie Market Garden. De Britse veldmaarschalk zette echter door met het bekende negatieve resultaat. Er bestaan hardnekkige geruchten, dat de plannen voor de operatie door of via prins Bernhards hoofdkwartier door de spion Christiaan Lindemans (alias King Kong) is verraden aan de Duitsers.

Het heeft er de schijn van dat Bernhard, de meesterspion met nazi-antecedenten Bernard Montgomery op bloedige wijze betaald heeft gezet, wat hem ooit door de laatste was toegevoegd: “Keep that kraut out of my head-quarters!”  Bernhard had nog wel wat achter de hand voor de Veldmaarschalk. Naast het feit dat hij deserteerde en zijn gastland heeft verraden, deed hij blijkbaar met het grootste gemak ook de geallieerden de das om als hij dat nodig vond. Niet te verifiëren, maar velen hebben de overtuiging, dat de slag om Arnhem een verraden bevrijdingsactie is geweest.

Vervolgens brak de winter aan, werd de spoorwegstaking door het emigranten-comité in London uitgeroepen en zijn er minimaal 200.000 mannen vrouwen en kinderen een wrede hongerdood gestorven. Hier, in het gastland van de parasietenkliek van “oranje”, beschamend.

De Argentijnse connectie

René Zwaap schrijft in zijn stuk “Last Tango in Bariloche” (2002) voor de Groene Amsterdammer het volgende:

“In 1926 werd San Ramón overgedaan aan het Duitse bedrijf Treuhand, de latere zakelijke tak van de NSDAP, en daarna aan de gebroeders Dietrich en Christel Lahusen uit Bremen, zakenrelaties van de reeds genoemde Mauricio Braun. In samenwerking met prins Stephan von Schaumburg-Zur Lippe, adviseur van de Duitse ambassade in Buenos Aires, maakten de gebroeders Lahusen van San Ramón een centrum van Duitse spionage activiteiten. Handig daarbij was dat de estancia vanaf 1940 het enige vliegveld van de regio herbergde.
De Argentijnse politicus Silvano Santander beschuldigde prins Schaumburg-Zur Lippe en de gebroeders Lahusen ervan hand- en spandiensten te verlenen aan het Derde Rijk. In 1941 werden deze beschuldigingen onderzocht door de Comisión de Actividades Anti-Argentinas van het parlement in Buenos Aires, die haar activiteiten twee jaar later echter weer moest staken op aandringen van de nazi-vriendelijke Perón”.

(Tevens is inmiddels bekend dat Maxima en Willem Alexander momenteel vele hectaren onroerend goed in Bariloche en/of omgeving hebben aangekocht).
Op 28 februari 1943 vliegt Bernhard , naar (de provincie) Buenos Aires in het noordwesten van Argentinië en reisde naar de haciënda van Zorreguieta waar hij mevrouw Catalina von Pannwitz Roth wederom ontmoette.

Ook is Bernhard te zien bij aankomst op het vliegveld van Miami 1944 vanuit Zuid-Amerika. (zie foto ) De prins kon zich deze reis zogenaamd niet meer herinneren of hij heeft hier ronduit over gelogen. Hij werd in januari 1944 verwelkomd door admiraal James L. Kaufman (links op de foto), door commandant van het zevende marine district en door kolonel Charles C. Nettler van de Army Air Forces Technical Training Command.  Bernhard (rechts op deze foto) heeft altijd beweerd dat hij tijdens de tweede wereldoorlog nooit in Zuid-Amerika (Argentinië) is geweest.

En dan zijn er de talloze ontmoetingen van Bernhard vanaf 1950 met uitgeweken Nazi’s in Argentinië (Willem Sassen, Kurt Tank, Richter) 

Vlak nadat de nazi’s verslagen waren en Bernhard onderscheiden werd voor zijn oorlogs-verdiensten, was de prins weer betrokken bij een ander schandaal, namelijk “ODESSA” (Organisation Der Ehemaligen SS-Angehörigen) en de zogenaamde “rat lines”. Deze geheimzinnige SS-organisatie was ondermeer belast met de taak om oud-nazi’s na WOII naar Zuid-Amerika te smokkelen. Via de rat lines werden naar schatting 80.000 Duitsers, waaronder 15.000 nazi-kopstukken naar Argentinië gesmokkeld per boot en vliegtuig, waar de junta van Juan Perón de nazi’s goed gezind was en welkom heette. Ook landen als Egypte en Syrië vingen nazi’s op via de rat lines. Nazi-hoogvliegers als Heinrich Müller, Jozef Mengele, Klaus Barbie en Adolf Eichmann verdwenen naar Zuid-Amerika, waarbij de laatste weer door de Mossad werd ontvoerd om in Israël terecht te staan en te worden geéxecuteerd. Hoewel er veel geheimzinnigheid rondom ODESSA bestaat en er zelfs twijfels zijn of het daadwerkelijk als “organisatie” bestond, was het gelijktijdige Operation Paperclip minder geheimzinnig. Nazi-wetenschappers, zoals Wernher von Braun, werden zonder blikken of blozen naar de Verenigde Staten gebracht om het tot de machtigste (nazi) natie ter wereld te maken.

In deze hele rat lines organisatie speelde de KLM een sleutelrol als het ging om het vervoeren van nazi-kopstukken en Bernhard was ook weer als commissaris flink gelieerd aan de KLM destijds, alsook Hoogovens en Fokker. Bernhard was op de hoogte van die vluchten en hij moet zelfs een keer zelf een keer aan de stuurknuppel van een vliegtuig hebben gezeten om een persoonlijke nazi-vriend over te vliegen. Er is niet te verifiëren wie dat geweest zou kunnen zijn.  Bernhard was tijdens en na de oorlog  abnormaal veel in Zuid-Amerika te vinden, vooral later in officiële hoedanigheid om bijvoorbeeld contracten binnen te halen voor onder meer NV Werkspoor. Ook daar zou hij kwistig hebben rondgestrooid met smeergelden om de opdrachten binnen te halen. 

Onderzoekswerk

Nog meer feiten, waar al wel over is gepubliceerd, maar nog veel meer onderzoek noodzakelijk maken zijn:

  • Bernhard  en de brieven aan Hitler (inclusief stadhoudersbrief);
  • Bernhard en de geplande coup in Nederlands Indië ná de soevereiniteitsoverdracht en zijn doel het tot onderkoning te schoppen;
  • Bernhard en de Lockheed affaire,waarbij hij de schuilnaam Victor Baarn gebruikte(Bernhard ontkende dit,maar dat hebben we eerder gehoord. Hij kende de naam Victor Baarn niet, maar kon wel vertellen Victor is de huismeester van mijn moeder en Baarn ligt bij Soestdijk). 
  • Bernhard en de Northrop affaire

En……..wat zouden we nog niet weten? Aan ’s mans onderscheidingen en rangen zal het overigens niet liggen, maar degenen die voor hem door het vuur zijn gegaan, die hem zelfs de militaire groet hebben gebracht, zullen zich achter de oren krabben, indien ze nog leven. Volstrekt onterecht toegekende rangen en standen, orden en prijzen, een bewezen deserteur had er nimmer recht op en had direct na de oorlog door het verzet moeten worden opgeruimd, in plaats van bejubeld:

  • Verkregen onderscheidingen / Ridderorden
    – Commandeur Militaire Willemsorde op 15 juni 1946.
    – Grootkruis Orde van de Nederlandse Leeuw.
    – Grootkruis Huisorde van de Gouden Leeuw van Nassau in 1951.
    – Vliegerkruis.
    – Oorlogsherinneringskruis met twee gespen.
    – Verzetsherdenkingskruis in 1984.
    – Onderscheidingsteken voor langdurige dienst.
    – Grand Cross in the Order of the British Empire.
    – Grootkruis Legioen van Eer.
    – Oorlogskruis met palmtakken.
  • Officiersrangen
    – Luitenant-ter-zee eerste klasse à la suite* Koninklijke Marine vanaf 3 december 1936.
    – Kapitein Koninklijke Landmacht vanaf 3 december 1936.
    – Kapitein-ritmeester titulair K.N.I.L.
    – Honorary Air Commodore R.A.F. van 1941 tot 1964.
    – Schout-bij-Nacht van 25 mei 1942 tot 15 december 1943.
    – Generaal-majoor Koninklijke Landmacht van 25 mei 1942 tot 15 december 1943.
    – Luitenant-generaal K.N.I.L. vanaf 15 december 1943.
    – Luitenant-generaal Koninklijke Landmacht vanaf 15 december 1943.
    – Vice-admiraal titulair vanaf 15 december 1943.
    – Honorary Air Marshall R.A.F. vanaf 1964.
    – Honorary Air Commodore Royal New Zealand Air Force.
    – Generaal Koninklijke Landmacht tot 9 september 1976.
    – Generaal-vlieger Koninklijke Luchtmacht tot 9 september 1976.
    – Luitenant-admiraal Koninklijke Marine tot 9 september 1976.

Nederlands Indië – 1945-1950

Een voorbeeld van een buitengewoon sterk staaltje “radio oranje” propaganda, welke ertoe heeft geleid dat deze hoge deserteur en landverrader met ontzag werd bejegend door de gehersenspoelden. Bernhard kwijtte zich van zijn taak om voor de familie en namens zijn schoonmoeder de bezittingen veilig te stellen. Daartoe is gedurende  vijf jaren een expeditieleger op de been gehouden van 200.000 manschappen. Toen de zaken waren beklonken is door zijn vrouw de soevereiniteitsoverdracht getekend.

Prins Bernhard sprak na de bevrijding van Friesland, in april 1945, in hotel De Klanderij in Leeuwarden. Hij vroeg hoeveel Friezen bereid waren om de vooroorlogse situatie in Nederlands-Indië te herstellen. Met ingang van 16 september 1945 werden de eerste bataljons van het negende Regiment Infanterie (1-9 R.I.) gevormd door Binnenlandse Strijdkrachten uit de provincie Friesland.

Periode 1980 tot nu

Deze familie, die zichzelf het predikaat “koninklijk” heeft aangemeten,  gaat overigens op dezelfde wijze en bij voorkeur in het geniep rücksichtslos door! Beatrix met de Bilderberg Maffia, regeert per decreet door de zogenaamde (“Koninklijke”) besluiten, politieke intriges en machinaties en de rest van deze twijfelachtige verzameling “hoogheden”  associëert zich met types die in verband zijn gebracht met  wapenhandel, duistere onroerend goed zaakjes en malafide grondaankopen, in binnen- maar vooral in het buitenland.

René Zwaap –  http://www.groene.nl/2002/5/laatste-tango-in-bariloche

Annejet van der Zijl – http://www.wezen.org/RS/kranten/krant-10/Trouw-Mar-09-10.html

Jan Portein – http://www.stelling.nl/followup/soestdijk.html

David Guyatt – http://www.deepblacklies.co.uk/princes_of_plunder.htm

Hans Molier – http://www.go2war2.nl/artikel/1072/4

Morganatisch Huwelijk – http://nl.wikipedia.org/wiki/Morganatisch_huwelijk

24 april 1947 – Staatsgreep in Nederland verijdeld


HERSTEL DE REPUBLIEK

Op 24 april 1947 zou er door een groep vaderlanders rond Pieter Sjoerds Gerbrandy een moordaanslag op de socialist Koos Vorrink worden gepleegd. Deze politieke liquidatie zou het startschot moeten worden voor een voorgenomen staatsgreep, waarbij de gehele regering Beel in hechtenis zou worden genomen en in Nederlands Indië orde op zaken worden gesteld door een offensieve militaire operatie. Het hele verhaal ging uiteindelijk niet door, maar wat er toen op volgde (of liever: wat er NIET op heeft gevolgd) tart iedere verbeelding. De coupplegers kwamen er mee weg, alsof er van hogerhand is besloten de boel te laten ploffen, hetgeen Gerbrandy c.s tot willoze werktuigen van de macht heeft gedegradeerd. Wat ze in feite natuurlijk ook waren sinds de “regering in ballingschap” onder Wilhelmina.

Het verhaal is niet nieuw, maar zoals te doen gebruikelijk totaal in de vergetelheid geraakt. Vanaf 1947 tot en met de 80-er jaren dook het…

View original post 7.493 woorden meer

Waarom Nederland in 1940 niet neutraal kon zijn


Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed Nederland niet mee aan het eerste bedrijf van de Grote Vernietigingsoorlog (1913-1989) tegen de erfenis van Otto von Bismarck. Ook in de aanloop naar het tweede bedrijf werd beweerd dat ons land een strikte neutraliteitspolitiek voerde.

Vaak wordt vergeten, dat de positie van Nederland sinds 1815, bij het Congres van Wenen is bepaald door de overwinnaars van Napoleon als bufferstaat, aangestuurd vanuit The Crown in Londen. Een deel van de koloniën mochten voorlopig nog worden aangehouden en uitgemolken, 150 jaar later was ook dat voorbij. De werkelijke regering zetelt in Londen, niet in Den Haag, niet in Brussel en ook niet in Washington. De functie van Stadhouder (stedehouder, plaatsvervanger) is sinds 1815 in ere hersteld, met het verschil dat er een monarchaal sausje overheen is gegoten. Om deze (erfelijk) stadhouders in de greep te houden worden ze bevoordeeld met weelde en rijkdom en daarmee corrupt gehouden.

Er is niets nieuws onder de zon, alleen wij mogen het niet zien.

In WO I bleef Nederland neutraal door alle partijen in het conflict tevreden te houden. De strijdkrachten werden 4 jaar lang gemobiliseerd gehouden en de hongersnood lag regelmatig op de loer. Bovendien moesten een miljoen vluchtelingen uit België worden onderhouden, de beruchte “doodendraad” langs de Belgisch-Nederlandse grens maakte een einde aan de vluchtelingenstroom. Als dank wilde België overigens na de oorlog Zeeuws-Vlaanderen en Nederlands Limburg inlijven als ‘genoegdoening’. Het kwam bijna weer tot schermutselingen aan de grenzen. Deze typisch paepsche streek vond echter geen doorgang.

In de aanloop naar het tweede bedrijf (1939-1945) werd er weer gepropageerd, dat Nederland ten koste van alles buiten een conflict wenste te blijven. In Londen is anders bepaald. Ons land kón nooit neutraal blijven om twee redenen. De eerste reden is dat Nederland onderdeel uitmaakt van een internationaal netwerk, zoals gemeld sinds 1815. De Lage Landen zijn optisch cadeau gedaan aan het huis van Oranje-Nassau, dus de hand die geeft pakt het net zo makkelijk weer af. De tweede reden is een financiële reden. In die aanloop naar het vervolg op WO I zijn ongezien “fouten” gemaakt die het officiële verhaal ontmantelen. De grootste blunder was het zogenaamde “Venlo incident”, een dag na de aanslag op Hitler in 1939. Geschiedschrijvers blijven maar jammeren dat dit incident dé aanleiding was om Nederland aan te vallen op 10 mei 1940. Daarbij vergeten die geschiedschrijvers er een aantal andere, niet zo in het oog lopende zaken te vermelden.

De feiten.

  1. Engeland en Frankrijk waren sinds 1 september 1939 in oorlog met Duitsland. Gek genoeg (?) niet met de Soviet Unie die samen met Duitsland Polen verdeelde en Finland aanviel. Daar was aan de Noordzee nog niet veel van te merken, doch in het noorden van Frankrijk werd een formidabel invasieleger in gereedheid gebracht: Fransen, Britten, Canadezen, etc. In mei 1940 telde dat leger 2 miljoen man en was vele malen beter bewapend dan dat van Duyitsland. Uiteraard werd er beweerd dat dit leger diende om Frankrijk te verdedigen, maar zo werd het door de heer A. Hitler c.s. niet opgevat en heeft zich uit de tent laten lokken door Polen aan te vallen.
  2. Zweden was hofleverancier van ijzererts van Duitsland. Ook diende het als doorvoerhaven voor bijvoorbeeld Amerikaanse Ford-motoren voor Duitsland gedurende de gehele oorlog. Vanuit de Zweedse mijnen werden ’s winters de vrachtschepen in Narvik (neutraal Noorwegen) geladen en konden via de neutrale wateren van Noorwegen en Denemarken naar Duitsland komen. Van dat ijzer werd dus niet alleen hoogwaardig bestek en botervloten vervaardigd. De Britten legden in de (neutrale) territoriale wateren van Noorwegen rond Narvik een mijnenveld aan, met hun “Operation Wilfred”. Het vervolg zou zijn “Plan R 4”, de bezetting van Narvik. De Noorse regering protesteerde formeel, maar stemden er in toe en verspeelden daarmee hun neutraliteit. Op 8 april 1940 lanceerde Hitler de aanval op Denemarken (een oorlog van 30 minuten) en Noorwegen. Duitsland speelde de Britten in de kaart met deze invasie, vanaf dat moment was het op zee “totale oorlog”.
  3. Terwijl Nederland nog steeds beweerde neutraal te zijn, werd het luchtruim in de aanloop naar de meidagen honderden malen door Britse oorlogsvliegtuigen geschonden. Maar Nederland gaf Duitsland de schuld, welke beschuldigingen door Duitsland vrij snel via diplomatieke kanalen werden ontzenuwd. Een land kan alleen haar neutraliteit bewaren als na herhaalde schendingen een toestel uit de lucht wordt geschoten.
  4. De organisatie van de verdediging van Nederland was alleen gericht naar het Oosten.

Op het oog en met lippendienst beleden neutraliteit was dus een farce. In Rotterdam wemelde het van leden van de Engelse geheime dienst, die geen strobreed in de weg werden gelegd.

Grootzakelijke belangen waren de grote drijfveer achter deze non-politiek door in het bijzonder hare majesteit de koningin. Het mag bekend worden verondersteld, dat mevrouw grote belangen had in zo ongeveer alle ondernemingen van enig formaat. De Staatsmijnen, Spoorwegen, BPM (Shell), KLM, Hoogovens, NHM, Billiton en verschillende grootbanken.

Dealtjes maken met Roosevelt

Terwijl Royal Dutch Shell onder leiding van de “Napoleon van de Olie” Sir Henry Deterding Duitsland vrolijk door leverde (en met miljarden sponsorde, om niet achter te blijven bij Wall Street), was het bedrijf ook gevestigd op de Antillen en werd alle olie uit Venezuela daar geraffineerd. ALLE Britse vliegtuigen vlogen de gehele oorlog op 60% van de productie van deze raffinaderijen. De rest ging naar de Amerikanen.

Van de website De Antillen in de Tweede Wereldoorlog ontlenen wij het onderstaande:

https://www.bevrijdingintercultureel.nl/bi/illsutraties/maracaibo.jpg

De Antillen in WO II

Olie en de geallieerde troepen
Aruba en Curaçao hebben een speciale rol gespeeld tijdens de oorlog, waarvan maar weinigen op de hoogte zijn. Aruba en Curaçao hadden olieraffinaderijen die Engelse, Franse en Amerikaanse vliegtuigen bevoorraadden.


Boortorens in de lagune van Maracaibo
Foto: Ewing Galloway (Bos & Van Palen Platenatlas)


Voor de olie, die uit het Venezolaanse meer van Maracaibo werd gewonnen (sinds 1914), hadden de oliemaatschappijen havens en opslagplaatsen nodig. Venezuela en de oliemaatschappijen kozen voor het nabijgelegen Aruba en Curaçao. Daar was men verzekerd van goede havens en politieke rust. De Koninklijke Olie (KNPM)/Shell vestigde in 1918 op Curaçao een grote raffinaderij; het kreeg de naam van de plek, het schiereiland Isla aan de haven van Willemstad. Op Aruba zette de maatschappij in 1928 een kleine installatie neer, Eagle, niet ver van Oranjestad. Belangrijker waren de activiteiten van Pan American Petroleum met zijn Lago Oil & Transport Co. Deze deed al vanaf 1924 olieoverslag op het eiland (via een pier bij Oranjestad) en diepte in Sint Nicolaas de natuurlijke haven uit. In 1929 opende daar ook de Lago-raffinaderij die zou uitgroeien tot een van de grootste ter wereld. De onderneming wisselde enkele malen van eigenaar en viel vanaf 1933 onder Esso (Exxon). Al in 1939 voorzagen de raffinaderijen op de twee eilanden in 43% van de oliebehoeften van de Engelsen en de Fransen, en voor 80% in die van de Britse Royal Air Force alleen (kerosine). De Amerikaanse invasie in Noord-Afrika (1942-1943) draaide voor 100% en de strijd in de Pacific (1944-1945) voor 75% op de brandstof uit de Antilllen.

Van de website Suriname in de Tweede Wereldoorlog ontlenen wij het volgende.

Suriname in WO II

Bauxiet en de komst van US-troepen

De Aluminium Company of America (Alcoa) had in 1916 de toen bekende bauxietgronden in Suriname opgekocht – vooral rond Moengo, langs de rivier de Cottica. Bauxiet is een ertssoort die wordt gebruikt voor het maken van aluminium en daarmee voor het bouwen van onder andere vliegtuigen. Vanwege de Tweede Wereldoorlog nam de export toe. Niet ver van Paramaribo, in het district Para, had Alcoa langs de Surinamerivier sinds 1938 een nieuwe vestiging in voorbereiding. Tussen het bedrijf en de hoofdstad bouwde men de nog steeds bestaande, enige ‘Highway’ van Suriname. In februari 1941 opende gouverneur Kielstra de Paranam-fabriek. Vervolgens verscheen ook het Nederlands-Indische bedrijf Billiton op het toneel. In 1943 leverden de mijnen van Suriname 60% van de bauxiet-behoefte van de VS. Een jaar later kwam daar echter de productie in de staat Arkansas op gang en werd het aandeel kleiner.


Bauxietwinning in Moengo (foto: Bos & Van Palen Platenatlas)

De Verenigde Staten wilden na het uitbreken van de oorlog niet dat deze strategische grondstof en de installaties van Alcoa in handen van een andere partij zouden komen. Die vrees was niet zonder grond. Frans-Guyana viel onder de Duitsgezinde Vichy-regering en er waren veel Duitse immigranten in Zuid-Amerika. Roosevelt bood daarom op 1 september 1941, nog voordat de Japanse aanval op Pearl Harbor de Amerikaanse oorlogsverklaring uitlokte, koningin Wilhelmina aan om 3.000 US-infanteristen met luchtafweergeschut in Suriname te stationeren. De Nederlandse oorlogsregering en gouverneur Kielstra werden verrast maar moesten de ‘hulp’ accepteren. De militairen zouden (formeel) onder Nederlands opperbevel komen te staan en door Nederland worden betaald. De eerste troepen kwamen op 25 november 1941 aan. Voor het eind van het jaar waren het er duizend, en in 1943 ruim tweeduizend.

Meer dan de helft van ALLE Amerikaanse vliegtuigen werden gedurende de oorlog tot aan 1944 met Surinaams bauxiet geproduceerd.

In WO I werd door Nederland als “neutraal” verstaan het leveren van de strijdende partijen van drugs. De Nederlandse Cocaïne Fabriek was via de Koloniale Bank eigendom van dezelfde koningin Wilhelmina. Terwijl in 1917 het Amsterdamse Aardappeloproer werd neergeslagen, werden de amphetaminepillen naar de verschillende fronten verscheept. Op die manier is de oorlog ook nog eens verlengd, waarschijnlijk.

14 mei 1940 – Rotterdam in puin

Om haar megawinsten, ergo: de belangen van “Het Huis van Oranje” in een volgend conflict veilig te stellen, moest Nederland eenvoudig wel meedoen met de geallieerden. Die keus was een zakelijke en allang gemaakt, ondanks alle misleidende praatjes voor het publiek. De neutraliteitsgedachte was bedoeld om Duitsland om de tuin te leiden, in verband met de komende Frans-Britse aanval op het Ruhrgebied. Die aanval werd voorbereid met een omtrekkende beweging door de Lage Landen. Door de Nederlandse verdediging naar het oosten te richten moest worden voorkomen dat Duitsland snel een tegenaanval kon organiseren. Door de Blitzkrieg viel dat verhaal in duigen. In 1944, met de Slag om Arnhem is dat nog eens geprobeerd en faliekant mislukt door verraad en pech. Met deze marchanderende neutraliteitspolitiek werd Nederland in de frontlinie geplaatst en gebeurde dat in Nederlands Indië op 1 december 1941 nogmaals, toen onderdelen van het KNIL onder bevel van de Engelsen werden gesteld. Alsof algemeen bekend was dat een week later Pearl Harbor zou worden aangevallen door Japan.

Hopelijk hebben we hiermee duidelijk gemaakt dat Nederland nimmer zelfstandig kan opereren en dus ook nimmer meer neutraal kan zijn, zolang er elders aan de touwtjes wordt getrokken. Dat was toen zo en dat is nog steeds zo: wij Nederlanders gaan nergens meer over.

Klimaatidioten voeren het hoogste woord – waarom?


Zonder CO2 (koolzuurgas) is er geen leven mogelijk op deze aardbol.

Het “koninkrijk” der Nederlanden wil onder leiding van dolende klimaatidioten voorop lopen als het gaat om de “klimaatverandering” een halt toe te roepen. Of het nu een kerstpreekje of een troonrede is, steeds komt weer het indoctrinatiemotto “opwarming”en “klimaatverandering” op de proppen. “Frappez toujours” is het credo, de “waarheid” – ook al klopt er niets van – er in rammen, tot het mensdom er verzadigd van is en vraagt in welke gleuf hun muntje moet. De opwarming van de aarde is een gevolg van het bekende broeikaseffect. De grootste boosdoener van het broeikaseffect is H2O (water), meer bepaald het wolkendek. Helaas kan de mens daar niet veel aan doen. Klimaatidioten maken u wijs, dat u daar de oorzaak van bent. U moet betalen om te overleven. Klimaatidioten vertellen er echter nooit bij dat u door verstikking zult doodgaan als er geen of te weinig CO2 meer beschikbaar is. Een intelligente methode om overpopulatie tegen te gaan. Alles is anders, niets is wat het lijkt en uw energie wordt in uw zelfgekozen afsterven gestoken. Klimaatidioten zijn dus gevaarlijke geldkloppers en dienen te worden opgesloten in hermetisch afgesloten heropvoedingskampen met een minimum aan CO2.

Lees verder